Rimski izvor

vrnjacka banja

Za Vrnjačku Banju se može reći da je prirodno blago Srbije, koje se nalazi u Raškom okrugu. Ovaj pravi biser turizma naše zemlje, udaljen je oko 200 km od Beograda, 25 km od Kraljeva i 7 km od Trstenika. Vrnjačka Banja je smeštena je između planine Goč i Zapadne Morave , bogata lekovitim vodama koje je stavljaju iznad svih ostalih mesta u Srbiji, u njoj se nalazi sedam mineralnih izvora. Lekovite mineralne vode se primenjuju kod lečenja raznih vrsta bolesti, vode Vrnjačke Banje imaju svoju istoriju.

Vrnjačka Banja ima veoma dugu lečilišnu tradiciju, dokaz toga su stari Rimljani koji su između II. i IV. veka na njenim izvorima izgradili banjsko lečilište i odmaralište AQUAE ORCINAE, o tome govore i arheološki nalazi u užem jezgru rimske banje. Tvrdnje da su Rimljani znali za vrnjacke mineralne izvore su potvrđene, kao i da su ih upotrebljavali. Takvo mišljenje iznosi i Feliks Kanic mađarski putopisac, arheolog i etnolog, koji je u svom putopsu „Proučavanje rimskih spomenika u Kraljevini Srbiji” s kraja XIX. veka, zahvaljujući njemu su otkriveni prvi tragovi rimskog doba. Prilikom kapitaže topog izvora 1924. godine na dubini od 2,40 m je otkrivena vertikalna pravilno isklesana stena, iz otvora te stene je tekla topla mineralna voda. Kod toplog izvora je nađen stenirimski izvor kao i oko 200 komada rimskog novca, taj novac pripada periodu od Avgusta do Valentinijana. Pored toga u blizini Rimskog izvora pronađeni su ostaci prvog poznatog bazena za kupanje, u njemu je pronađeno 60 komada rimskog novca, kao i jedan prsten i jedan ključ. Ta priča je stara oko 2000 godina od kada su izvore lekovite mineralne vode pronašli Rimski legionari cara Konstantina II. i IV. vek i izgradili lečilište i oporavilište. Takođe su su gradili bazene za kupanje i rimski izvor tople mineralne vode.

vrnjacka banja

Voda sa ovog izvora kaptirana, razlog je nižu temperatura i slabija mineralizacija od ostalih izvora koji su otkriveni 1924. godine. Rimski izvor je uređen, postavljene su mu i dve kolonade mermernih stubića, koje su na krajevima imale po kandelaber, kandelaber je vrsta ukrasne rasvete. Do ovog izvora se dolazilo sestepenicama sa obe strane, nakon završetka Drugog svetskog rata izvor je bio pokriven betonskim pločama. 1989. godine izvor biva ponovo otkriven, a nad njim se postavlja staklena piramida što je osmislio ahitetekta Mihajlo Mitrović.

Mineraloški sastav ovog izvora ima pH vrednost i temepraturu takvu da indikuju njegovu vodu da se može koristiti kao pomoćno terapijsko sredstvo u terapiji kod oboljenja sledećih vrsta bolesti: hronični gastritis, ulkusna bolest primarno nebakterijskog porekla, stanja rehabilitacije posle hepatitis, stanja koja se karakterišu poremećajem u motorici i pražnjenju zučne kese i žučnih puteva, zatim kod stanja rehabilitacije posle hirurških intervencija na želucu i bilijarno pankreasnom sistemu koje nisu uzrokovane malignom bolešću, kao i kod ubrzana motorike i evakuacije sadržaja debelog creva i naravno kao prevencija od nastanka navedenih poremećaja.

Banjski turizam spada u jednu od najstarijih turističkih aktivnosti, ponajviše kada je reč o korišćenju lekovitih svojstava vode i vazduha. Tako su banje u različitim društvenim epohama bile prava slika našeg društva, a sa druge strane bile su i slika medicine tih vremena. Te se tako oni koji borave u Vrnjačkoj Banji ne upoznaju samo sa Vrnjačkom Banjom danas takvom kakva jeste, već i sa njenom istorijom i dešavanjima koja su se nekad zbivala na njenom području. Posetivši samo neke od interesnatnih lokacija koje se nalaze u njoj poput Rimskog izvora turisti banje dolaze do novih informacija ili se prisećaju već poznatog a imaju priliku da uživo posete ta mesta. Rimski izvor je svakako zanimljivo posetiti ne samo zbog poznate istorijske priče, već i zbog njegovog današnjeg izgleda koji privlači pažnju posetioca zahvaljujući dostljivom već pomenutom arhitekti.